Państwo Cypr jest położone na wyspie Cypr. Cypr znajduje się w Azji – na terenie Bliskiego Wschodu we wschodniej części Morza Śródziemnego, na południe od Turcji.

Larnaka (gr. Λάρνακα), dawn. Kition – miasto na południowo-wschodnim wybrzeżu Cypru. Główny port lotniczy Cypru jest ulokowany w pobliżu tego miasta. W starożytności nazywało się ono Kition (gr. Κίτιον, łac. Citium). W roku 2008 zamieszkiwało tu 52 tysięcy osób. Trzecie co do wielkości miasto kraju.

Kyrenia - miasto na Cyprze, nad Morzem Śródziemnym.

Liczba mieszkańców w 2006 roku wynosiła 28,500.

Mehmet Ali Talat (ur. 6 lipca 1952) - prezydent Tureckiej Republiki Cypru Północnego, która leży w północnej części wyspy, zajmując 1/3 jej powierzchni. Ponieważ ONZ nie uznaje oficjalnie republiki, Talat traktowany jest jako negocjator bona fide społeczności cypryjskich Turków. Były lider lewicowej Tureckiej Partii Republikańskiej. W 2004 został premierem, a w wyniku wygranych wyborów 25 kwietnia 2005 został mianowany prezydentem Cypru Północnego.

Dystrykt Kyrenia  – jeden z 6 dystryktów na Cyprze, znajdujący się w północnej części kraju. Stolicą dystryktu jest Kyrenia. Od 1974 roku całość dystryktu znajduje się w granicach samozwańczej Tureckiej Republiki Cypru Północnego.

W średniowiecznej Turcji słowo han oznaczało gospodę, w której nocowali podróżujący kupcy. Kiedyś takie oberże spotykało się na całej wyspie, jednak na południu wszystkie zostały zburzone lub zmienione nie do poznania, tak więc opisane poniżej miejsca dostarczają rzadkiej okazji do dokładnego obejrzenia budowli tego typu.

Niedaleko Büyük Hamam stoi XVII-wieczna Kumarcîlar Hanî (gospoda hazardzistów; pn.-pt. 8.30-13.00 i 14.00-17.00; wstęp wolny), otoczona wieńcem sklepów. Z porosłego trawą dziedzińca budynku można przyjrzeć się ostrym łukom arkad na parterze i kolumnom o prostokątnych kapitelach na wyższej kondygnacji. Dzięki tym elementom „gospoda hazardzistów” ma więcej wspólnego z rodzimą architekturą niż pobliska Büyük Han, usytuowana na rogu ulic Asmaaltî i Kurtbaba. Ta druga budowla powstała w 1572 r. i była jedną z pierwszych konstrukcji wzniesionych przez Turków osmańskich po podboju wyspy. W czasie rządów brytyjskich pełniła ona rolę pierwszego więzienia miejskiego, lecz w 1893 r. nadano jej funkcję bliższą pierwotnej, przekształcając ją w schronisko dla ubogich rodzin.

Obecnie realizuje się plan restauracji zabytku, który nakreślono jeszcze przed ogłoszeniem niepodległości. Wiadomo, że gdy prace dobiegną końca, Büyük Han będzie pełnić rolę muzeum, trudno jednak przewidzieć datę otwarcia obiektu, bo proces odnawiania przebiega w iście ślimaczym tempie.

Na razie turyści mogą zwiedzać budowlę tylko sporadycznie, za zgodą ekipy remontowej, ale warto spróbować dogadać się z robotnikami, bo jest co oglądać – choćby pokoje gościnne górnego poziomu, niegdyś wszystkie ogrzewane osobnymi kominkami. Tutejszy mescit (muzułmański odpowiednik kaplicy), niewielki, wsparty na sześciu kolumnach budynek, pod którym kryje się şadîrvan (fontanna do ablucji), prezentuje bardzo rzadkie rozwiązanie architektoniczne. Gdzie indziej można je ujrzeć tylko w dwóch miejscach w Turcji: w Koza Hanî w Bursie i w Sultanhanî w Aksaraju.

Ponieważ Cypr to wyspa, można by podejrzewać, że większość turystów przybywa tu drogą wodną. W rzeczywistości sposób ten jest raczej mało popularny; najczęściej wykorzystują go byli pracownicy kibuców powracający z Izraela, którzy zatrzymują się po drodze u wybrzeży wyspy. Większość statków pasażerskich południowego Cypru obsługuje dość nieciekawe, 48-godzinne wycieczki do Egiptu i Ziemi Świętej. Urządza się je przede wszystkim z myślą o zorganizowanych grupach turystów, którzy mają wolny weekend.

Ta trzecia co do wielkości wyspa Morza Śródziemnego charakteryzuje się ponoć jednym z najzdrowszych na świecie klimatem - a to tylko jedna z jej wielu zalet. O każdej porze roku Cypr przyciąga rzesze turystów, dla których ogromną atrakcją są piękne, słoneczne plaże, malownicze góry, bogactwo i różnorodność zabytków, ale także wspaniała kuchnia, bujne życie kulturalne, znakomite warunki do uprawiania sportów oraz legendarna już cypryjska gościnność.

Przyjeżdżający na Cypr zwracają uwagę, że jest to kraj bardzo egzotyczny, a jednocześnie bliski i znajomy. Wynika to nie tylko z serdeczności i tolerancyjności jego mieszkańców. Na taki właśnie charakter Cypru bardzo wpłynęło jego położenie - od zawsze przecież stanowił ważny punkt komunikacyjny i handlowy, łączący Europę z zachodnią Azją i Afryką Północną. Dlatego cypryjska tradycja łączy w sobie elementy kultur wielu różnych ludów, które przez 9 tysięcy lat tworzyły burzliwe dzieje wyspy. Wyraźnym znakiem historii jest obecna sytuacja Cypru - wyspę i jej stolicę rozdziela na część południową - grecką i północną - turecką linia demarkacyjna.
Choć podzielony, jest Cypr przepięknym krajem; warto odwiedzić obie jego części. Miłośnikom tętniących życiem kurortów przypadnie do gustu zapewne greckie południe, natomiast zwolennicy spokojniejszego wypoczynku mogą wybrać mniej z reguły obleganą część północną.
Wszędzie można korzystać z nowoczesnego zaplecza turystycznego, jednocześnie poznając bogatą, wielowiekową kulturę i przekazywane z pokolenia na pokolenie tradycje.

Wyspa Afrodyty zachwyca nie tylko zwykłych turystów. Przybywają tu również archeologowie z całego świata, którzy dokonują ciągle nowych odkryć, gdyż cypryjska ziemia kryje w sobie jeszcze wiele tajemnic. Także wspaniała przyroda ma wiele do zaoferowania botanikom i zoologom, a malownicze krajobrazy kuszą fotografów.

Niewielki obszar Cypru podzielony jest na dwie strefy, nie tylko polityczne, ale przede wszystkim kulturowe. Część północna to teren zajmowany przez Turków, wyznawców Islamu, natomiast część południowa- przez Greków, ludność prawosławną.

Podział ten widoczny jest w krajobrazie, życiu codziennym, stylu zachowania, ubiorze, tradycjach itp. W części północnej częściej zobaczymy minarety meczetów i będziemy słyszeć głos mezuina wzywający na modlitwę. Na południu w krajobrazie częściej można spotkać prawosławne kościoły.

Rytm życia i świętowania wyznaczają chrześcijańskie święta kościelne. Najważniejszy okres to Wielkanoc, której obchody rozpoczynają się już na początku Wielkiego Tygodnia (Niedziela Palmowa). W Wielki Piątek ma miejsce uroczysta procesja, podczas której obnoszone są mary Chrystusa tzw. Epitafios, przystrojone kwiatami. W sobotę natomiast płoną wielkie ogniska, zwane lambradija, od których pochodzi słowo lambri, oznaczające w miejscowym języku Wielkanoc. O północy odprawiana jest Anastasi (msza rezurekcyjna).

Ważnym świętem jest także Święto Potopu, które jest odpowiednikiem Zielonych Świątek. To tradycyjne święto ma upamiętniać ocalenie Arki Noego. W tym czasie wyznawcy gromadzą się nad morzem, aby wzajemnie oblewać się wodą. Zwyczaj ten związany jest jednocześnie z upamiętnieniem narodzin Afrodyty z morza. Cypr jest bowiem wyspą na której, według mitologii greckiej, bogini miłości wyłoniła się z piany morskiej.

Do innych znanych imprez kulturalnych, odbywających się w greckiej części wyspy, zaliczyć można majowe święto kwiatów, festiwal muzyki, tańca i sztuk. Ten ostatni ma miejsce w starożytnym odeonie i średniowiecznym zamku w Pafos. Jest też Festiwal Wina połączony z darmową degustacją alkoholu.

Całkiem inne zwyczaje panują na północy wyspy, w części tureckiej. Turcy nie obchodzą świąt tak hucznie i wesoło jak na południu. Najważniejsze ze świąt muzułmańskich to miesiąc ścisłego postu, Ramadan, podczas którego nie wolno w ciągu dnia, aż do zmroku jeść, pić alkoholu, palić papierosów oraz mieć stosunków seksualnych. Okres ten kończy się Seker Bayarami, które poświęcone jest spotkaniom rodzinnym i obdarowywaniu prezentami.

Ważnym świętem jest także Kurban, upamiętniający historię Abrahama, opisaną w Koranie. Na cześć ocalenia Ismaela (syna) organizowana była dawniej rzeź baranów. Jednak ten zwyczaj powoli zamiera.

Ciekawymi imprezami w części tureckiej są występy folklorystyczne organizowane w Famaguście i Kyrenii, a także święta żniw w Mesaorii, urządzane po zbiorach pomarańczy, truskawek i arbuzów.

Muzeum Cypryjskie , założone w pierwszych latach panowania Brytyjczyków, szczyci się najbogatszą kolekcją archeologiczną na wyspie. Obiekt stoi między bastionem Tripoli a sympatycznym, rozległym parkiem miejskim z równie miłą kawiarnią na wolnym powietrzu.

Wystawa muzealna ułożona jest tematycznie, ale kierunek zwiedzania począwszy od kasy w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara pozwoli obejrzeć eksponaty mniej więcej w chronologicznym porządku. Kolekcja obejmuje przedmioty pochodzące ze wszystkich okresów, od epoki kamienia do początku czasów bizantyjskich, a najbardziej interesujące są – jak zwykle na Cyprze –znaleziska sprzed okresu grecko-rzymskiego. Całość tworzy wystawę średnich rozmiarów, lecz okazuje się ona na tyle fascynująca, że na zwiedzanie trzeba poświęcić co najmniej dwie godziny. Na szczęście pojedyncze opisy eksponatów zostały przeważnie zastąpione ogólnymi objaśnieniami całych sal lub gablot, umieszczającymi prezentowane przedmioty w odpowiednim kontekście historycznym.

W sali nr 1 znajdują się przedmioty z epoki neolitu, przeważnie biżuteria z muszel i wyroby z andezytu odnalezione w osadzie Khirokitiá, oraz osobna gablota z idolami chalkolitycznymi.
Sala nr 2, poświęcona wczesnemu okresowi brązu, kryje zoomorficzne lub zakończone ptasimi dziobami naczynia, które wyrabiano z czerwonej gliny na wybrzeżach Kyrenii. Centralna ekspozycja przedstawia różne strony popularnego na Cyprze kultu byka: dwie pary zwierząt sprzęgniętych w jarzmie, rytuał odprawiany przez kapłanów w maskach z rogami i model sanktuarium zwieńczony głowami byków.
Wyroby garncarskie w sali nr 3 są najlepszym świadectwem mykeńskiego wpływu na zdobnictwo naczyń cypryjskich w późnym okresie brązu. Najwspanialsze eksponaty to inkrustowana złotem miseczka z Enkomi i fajansowy ryton znaleziony w Kition. Imponująco prezentują się także kratery – dzbany do mieszania wina z wodą, ozdobione stylizowanymi postaciami w rydwanach zaprzężonych w fantazyjne sylwetki koni. Powtarzające się motywy swastyki o ramionach załamanych w lewo lub w prawo wskazują na wpływy kultury azjatyckiej, której symbol przejęła później partia faszystowska.
W sali nr 4 zgromadzono mnóstwo intrygujących figurek wotywnych z VI i VII w., odnalezionych w 1929 r. w sanktuarium Ayía Iríni nie opodal przylądka Kormakíti. W świątyni tej oddawano cześć bóstwom płodności od końca 1200 p.n.e. Wbrew oczekiwaniom tylko nieliczne z dwóch tysięcy odkopanych statuetek wyobrażały postacie kobiece. Większość terakotowych idoli przedstawiono w hełmie, co każe przypuszczać, że były to również bóstwa wojny.